19 listopada – 140 rocznica urodzin gen. Kazimierza Sosnkowskiego, patrona roku 2025
Kazimierz Sosnkowski był polskim wojskowym i politykiem, Wodzem Naczelnym i zastępcą prezydenta oraz szefem gabinetu Rządu RP na Uchodźstwie. Założycielem Związku Walki Czynnej i komendantem Związku Walki Zbrojnej. Należał do grona najbardziej zasłużonych polskich działaczy okresu II wojny światowej. W 1904 r. rozpoczął studia w Instytucie Politechnicznym w Warszawie. W 1905 r. wstąpił do Polskiej Partii Socjalistycznej, a rok później do Organizacji Bojowej PPS, gdzie pełnił funkcję komendanta w okręgu warszawskim, radomskim i Zagłębiu Dąbrowskim. W 1907 r. rozpoczął studia na Politechnice Lwowskiej, angażując się tam jednocześnie w działalność niepodległościową. W 1908 r. utworzył Związek Walki Czynnej. Dwa lata później był współzałożycielem Związku Strzeleckiego, po wybuchu I wojny światowej przekształconego w Legiony Polskie. Po objęciu funkcji komendanta głównego przez Józefa Piłsudskiego w 1912 r., działał jako jego zastępca i szef sztabu. W 1916 r., po rezygnacji Piłsudskiego, Kazimierz Sosnkowski został dowódcą I Brygady. 22 lipca 1917 r. został aresztowany i osadzony w twierdzy w Magdeburgu. Po uwolnieniu powrócił do Warszawy i został dowódcą Okręgu Warszawa, podczas gdy Piłsudski objął stery rządów państwem. W marcu 1919 r. został członkiem rządu, obejmując posadę wiceministra spraw wojskowych. Dał się poznać jako świetny organizator i żołnierz podczas obrony Warszawy w sierpniu 1920 r. Od 1924 r. objął stanowisko ministra spraw wojskowych. Został członkiem Rady Wojennej oraz dowódcą Okręgu Korpusu VII w Poznaniu. Funkcję tę pełnił do roku 1925. Był przedstawicielem Polski w Lidze Narodów na konferencji w Genewie. W 1927 r. został inspektorem Armii „Podole” i „Wołyń”, a w 1928 r. Armii „Polesie”. Do wybuchu II wojny światowej pełnił rolę szefa Komitetu do Spraw Uzbrojenia i Sprzętu. W kampanii wrześniowej 1939 r. był dowódcą Frontu Południowego. Po klęsce przedostał się przez Węgry i Szwajcarię do Francji. Wszedł w skład rządu zorganizowanego przez gen. Władysława Sikorskiego jako minister bez teki, został też mianowany przewodniczącym Komitetu do Spraw Kraju oraz członkiem Komitetu Politycznego Rady Ministrów. Po utworzeniu Związku Walki Zbrojnej został jego komendantem. W lipcu 1941 r., po podpisaniu układu Sikorski-Majski, ustąpił z rządu na znak protestu. Po tragicznej śmierci gen. Sikorskiego 8 lipca, objął funkcję Naczelnego Wodza, którą sprawował do 30 września 1944 r. Po zwolnieniu go z niej przez prezydenta Władysława Raczkiewicza wyjechał w listopadzie 1944 r. do Kanady, gdzie zamieszkał na stałe. Po wojnie prowadził działalność publicystyczną. Starał się też doprowadzić do zjednoczenia polskiego uchodźstwa politycznego w Londynie i wspierał polską emigrację niepodległościową w Ameryce. Zmarł w Kanadzie 11 października 1969 r.
Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, w 140. rocznicę urodzin człowieka - symbolu wytrwałej walki o niepodległość, znakomitego organizatora Wojska Polskiego i niezłomnego orędownika sprawy polskiej na arenie międzynarodowej, ustanowił rok 2025 Rokiem Generała Kazimierza Sosnkowskiego.